व्यासपीठ

बऱ्याचदा असं होतं की एखादी हिंसक घटना ही ज्याप्रमाणे सामान्य माणसांना हादरवून सोडते, तशी फिल्ममेकर्सनादेखील. मग ही घटना घडल्यावर नजीकच्या काळात तिच्याकडे एक विषय म्हणून पाहण्यापेक्षा ते ती विसरून जाण्याच्या मागे लागतात. याला प्रामुख्यानं दोन कारणं संभवतात. पहिलं म्हणजे त्या घटनेची प्रॉक्झीमिटी, या घटनेच्या, त्या स्थलकालाच्या संबंधित व्यक्तींच्या ते इतके जवळ असतात, की चित्रपट बांधण्यासाठी जो त्रयस्थपणा लागतो, तो त्यांना मिळू शकत नाही. दुसरं कारण असतं ते या माध्यमांचं व्यावसायिक स्वरुप. चित्रपट चालायचा तर प्रेक्षकांचा प्रतिसाद आवश्यक आहे आणि बहुधा अशा घटनेनंतर प्रेक्षकांचं घटनेशी भावनिकदृष्ट्या जोडलेले असणं त्याला त्या विषयावरच्या चित्रपटाकडे आणणार नाही, तर बरोबर विरुद्ध घेऊन जाईल, अशी शक्यता असते. या दोन्ही कारणांमुळे घटनांना प्रामाणिक स्वरुपात मोठ्या पडद्यावर येण्यासाठी काही एक काळ जावा लागतो. आश्चर्य म्हणजे युद्धासारख्या घटना या अधिक मोठ्या प्रमाणात हिंसेशी संबंधित असूनही त्या सामान्य प्रेक्षकांच्या डोळ्यांसमोर घडत नसल्यानं पडद्यावर लवकर जाऊ शकतात; मात्र रोजच्या आयुष्यात असं काही...