व्यासपीठ

विकास बहल आणि कंगना राणावतचा मागच्या वर्षी क्वीन आला तेव्हा दिग्दर्शक म्हणून विकास बहलची ओळख चिल्लर पार्टी नावाच्या लहान मुलांच्या सिनेमाच्या दोन दिग्दर्शकांपैकी एक अशी झालेली. त्या आधी निर्माता म्हणून त्याने असंख्य सिनेमांची निर्मिती केलेली. चिल्लर पार्टीचं चिक्कार कौतुक झालं सोबत राष्ट्रीय चित्रपट पुरस्कारात वर्णी पण लागली. क्वीनच्या आधी फॅशनमधील भूमिकेसाठी तिचं कौतुक तसेच राष्ट्रीय पुरस्कार मिळालेला पण यशस्वी अभिनेत्री म्हणून काही ती प्रभावी नव्हती. सिनेमा चालण्या इतपत ती प्रेक्षक खेचू शकत नाही तसेच तिच्या भूमिकेत वैविध्य नाही असा आरोप होत होता. क्वीनने मोठ्या प्रमाणात सकारात्मक बदल घडवला. अभिनेत्रीच्या जीवावर सिनेमे हिट करता येतात हा संदेश गेला तसेच एक दिग्दर्शक म्हणून विकास बहलची स्वतंत्र ओळख तयार झाली. अनपेक्षित यश मिळाल्यामुळे त्याच्या पुढील सिनेमाची उत्सुकता वाढलेली. शानदारची सुरुवात कथाबाह्य निवेदनाने होते. कुणी विपीन (पंकज कपूर) एका छोट्या मुलीला आलियाला (आलिया भट) त्याच्या अलिशान घरी घेऊन येतो. ती अनाथ असते असं तो म्हणतो. त्याची आई (सुषमा सेठ) व वर्तमानकालीन पत्...

हृषिदांच्या बावर्चीमध्ये एक छान संवाद आहे. असरानी राजेश खन्नाला एका सिनेमात आपल्याला असं असं गाणं घ्यायचं आहे तर ते कसं असेल ते सांगत असतो. सांगताना तो म्हणतो, “ये गाना हिरो नही बल्की गाडीवान गाता है. यहाँ हमारी फिल्म ऑफ़ बीट हो जाती है.” ऑफ बीट सिनेमा असं संबोधून संवादलेखक गुलजार-दिग्दर्शक हृषीकेश मुखर्जी जोडीने समांतर सिनेमाला मारलेली नर्मविनोदी कोपरखळी त्यावेळी सर्वांनाच आश्चर्याचा धक्का देऊन गेली. पुढे हृषीदांचेच सिनेमे मिडल ऑफ द रोड हे नवं नामाभिधान घेऊन चर्चिले गेले. निखील अडवाणींचा या ऑफ बीट सिनेमा संकल्पनेवर बराच जीव असावा. कारण एका आठवड्याच्या फरकाने त्यांनी निःसंशय वेगळा सिनेमा दिला आहे. एका रुममध्ये घरगुती कॅमेऱ्याच्या साहाय्याने एक तरुणी एका तरुणाला चित्रित करत आहे. श्रेयनामावलीसोबत असणारं हे पाँईंट ऑफ व्ह्यू चित्रीकरण थेट त्यांच्या खाजगी आयुष्यात डोकावते. प्रेक्षक सरसावून बसतात. पुढच्याच प्रसंगात तो तरुण मॅडी/माधव काबरा (इमरान खान) हॉस्पिटलमध्ये दाखील होतो का तर त्याने बिअरच्या ऐवजी फिनाईल प्यायलेलं असतं. ती तरुणी पायल [तिला आडनाव का नसतं याचं स्पष्टीकरण दि...

आपण आयुष्य जगताना एका विशिष्ट वर्तुळात जगतो. आपल्या परिघात जेवढं येईल ते जसंच्यातसं स्वीकारतो. या सिनेमातल्या राणीचं आयुष्य तसंच आहे. ती तिच्या आयुष्यात आलेल्या एका युवकाला मनोमन आपला मानते व ऐन लग्नाच्या आदल्या दिवशी तो नकार देतो. मग ती काय करेल ??? तर ती स्वतःला एका खोलीत बंद करून घेते. दुसऱ्या दिवशी सकाळी उठते तोपर्यंत घरचे परेशान झालेले. ती त्यांना म्हणते मला माझा हनीमून साजरा करायचाय , एकट्याने!!! घरचे तिची मानसिकता बघून तिला जा म्हणतात. ती तिथेच जाते जिथे तिच्या नवऱ्याने हनीमूनसाठी तिला न्यायचं ठरवलेलं असतं , पॅरिस ला. पुढे काय होतं ते पडद्यावर बघा. एक अशक्य वाटणारी घटना उत्तम पटकथेद्वारे कशी सांगितली जाते याचं या वर्षीचं उत्तम उदाहरण. या सिनेमात दोन गोष्टी मस्त जुळून आलेल्या आहेत त्या म्हणजे कंगनाचा गोळीबंद अभिनय आणि पटकथाकारांनी भारतीय मनोवृत्तीची पकडलेली अचूक नस. सिनेमा जितका गंभीर आहे तितकाच विनोदी आहे. पण इथला विनोद चिक्कार हसवतो पण त्या पाठीमागची एका भारतीय स्त्रीची होणारी कुचंबणा तितक्याच समर्पकपणे सोबतच्या प्रसंगात दाखवतो. जे बऱ्याचदा अंतर्मुख करतो. आपण भारतीय...